Op deze pagina beschrijf ik aan de hand van een tijdlijn mijn ontwikkeling rondom mijn OPH-afstudeeronderwerp: positief benaderen. In mijn blogposten wordt mijn ontwikkeling op een verhalende manier duidelijk aan de hand van ervaringen, enquêtes en gedachtes. De onderstaande tijdlijn weergeeft de rode draad in het verhaal, waarbij gelinkt wordt naar bestaande blogberichten.
1. oktober 2018- Het onderwerp voor mijn OPH-onderzoek werd gekozen: positief benaderen. De aanleiding voor mijn onderzoek lees je hier. Ik koos ervoor om dicht bij mijn interesse te blijven, ongeacht of het een groot pedagogisch probleem voor me zou zijn. Omdat ik mijn proces niet zie als iets dat binnen de muren van een scriptie gehouden moet worden, besloot ik een blog te maken. Op deze plek deel ik de antwoorden op mijn onderzoeksvragen (onderbouwd door literatuur), maar daarnaast ook mijn ervaringen op de werkvloer: een middelbare school waar ik lesgeef op vmbo GT, havo en vwo.
3. december 2018 - Deze periode op school doopte ik het broeiklaseffect. Leerlingen waren in deze periode over het algemeen rumoeriger dan normaal. De stempel op een bepaalde klas begon me steeds beter op te vallen door klachten van collega's. Voor mij bleek deze periode de uitgelezen kans om bewust bij het positief benaderen stil te staan. Aangezien een klas vaker negatief op begon te vallen, zou het logisch zijn dat ik mijn onderzoek tot die klas richtte. Zo werkt het met een bewustwording echter niet, want ik wil dat elke klas (en dus zoveel mogelijk leerlingen) baat heeft bij mijn positieve benadering. Klassen uitsluiten en me volledig focussen op één klas voelde tegendraads. Ik kreeg in al mijn klassen namelijk aanleidingen om bewust bezig te zijn met mijn positieve benadering: zo wilde ik met een positieve insteek een gesprek over slechte cijfers voeren met leerlingen. Het accent lag wel meer op één klas, omdat ik wist dat daar zichtbaar resultaat te behalen viel.
4. januari 2019 - Door de praktijkervaringen in de voorgaande maanden ontstond er voor mezelf een steeds beter beeld over wat een positieve benadering voor mij inhoudt. Er ging zelden een dag op mijn werk voorbij of ik was er niet mee bezig. Of het nou een moment in de les was waar ik over kon schrijven, of dat het kleine gesprekken waren: ik kon het allemaal linken aan mijn onderwerp. Ik besefte dat een benadering, positief of negatief een steeds terugkerend onderwerp in het onderwijs is, waar collega's elkaar onderling onbewust vaker mee helpen dan je zou denken. Ook dat is iets dat ik besef nu ik hierop terugblik. Omdat ik een duidelijke visie ontwikkelde die onderbouwd kon worden vanuit de literatuur, handelde ik ook steeds meer naar mijn visie. Ondertussen was namelijk ook de zoektocht in de literatuur gestart. Met vlagen zocht ik naar artikelen en mijn ervaringen hielpen me om steeds concreter te zoeken. Lange tijd vond ik een visie een zweverig, niet-concreet en totaal nutteloos iets. Sinds ik er eentje heb, merk ik dat ik in afwisselende contexten veel beter kan inschatten hoe ik positief wil handelen.
Uiteindelijk is het allerbelangrijkste resultaat voor mij dat leerlingen hun school en klas als een fijne, veilige omgeving zien. Ik realiseer me dat mijn positieve ontwikkeling een positief effect op mijn leerlingen heeft en dat is juist hetgeen wat ik met een onderzoek binnen het onderwijs wil bereiken. Een positieve benadering kan ik als docent namelijk direct stimuleren bij mezelf: het begint al met het (vaker) complimenteren van leerlingen. Als leerlingen bijvoorbeeld aangaven dat ze meer complimenten waarderen, motiveerde me dat nog meer om mijn onderzoek in de praktijk te blijven uitoefenen. De blogpost 'De stem(pel) van de klas' die ik in februari plaatste, heeft me ook enorm veel inzicht gekregen. Mijn onderwerp werd vanaf een andere kant belicht: de stem van de klas die de stempel 'lastig' droeg, werd (eindelijk) duidelijk. Feedback of respons van leerlingen is van enorme waarde om nog meer te groeien in mijn pedagogische vaardigheden.
6. maart 2019 - De maand in het teken van de deadline. Het voelt alsof ik een conclusie voor mijn onderzoek moet schrijven. Maart is echter niet de belangrijkste maand; de maand 'waarin het gaat gebeuren'. Elke blogpost heeft namelijk iets voor me betekend en heeft iets in werking gezet. Maart liet me wel zien dat mijn inzet in mijn lespraktijk effect heeft. Een kleine mijlpaal, maar vooral het begin van een mooie ontwikkeling die door mijn OPH-onderzoek in gang is gezet. Ik weet nu waar ik als docent voor sta en ik weet dat leerlingen daar hetzelfde over denken. Dat geeft me een fijn en zelfverzekerd gevoel. Ook het feit dat ik nog veel kan leren op dit gebied, voelt goed. Dat komt omdat ik nu weet wat ik voor mijn leerlingen wil. Daar wil ik bewust mee bezig blijven. Leerlingen verdienen erkenning, maar ik heb die erkenning na deze fijne zoektocht ook verdiend.
2. november 2018 - Nadat ik een zogenoemd plan de campagne gemaakt had, begon ik met schrijven. Ik kreeg een concreter doel voor mijn onderzoek voor ogen, waarmee het proces van schrijven, herschrijven en aanpassen begon. Mijn procesvragen werden verwerkt in een van mijn eerste posts. Ik schreef in het begin vooral over het proces en vanuit mijn eigen perspectief en ervaringen. De manier van delen voelde meteen als een goede motivatie voor mijn onderzoek. Elk stukje dat ik schreef is een moment geweest waarop ik bewust nadacht over mijn handelen. Keer op keer heb ik dus gereflecteerd. Ik reflecteerde niet zozeer om te kijken of ik daarmee en procesvraag kon beantwoorden en af kon vinken, maar ik keek juist naar wat ik van mijn handelen vond en of dat in 1 lijn lag met mijn eigen visie. Bleek dat niet zo te zijn, dan was dat ook niet erg: mijn doel is juist om meer bewustwording te creëren.
4. januari 2019 - Door de praktijkervaringen in de voorgaande maanden ontstond er voor mezelf een steeds beter beeld over wat een positieve benadering voor mij inhoudt. Er ging zelden een dag op mijn werk voorbij of ik was er niet mee bezig. Of het nou een moment in de les was waar ik over kon schrijven, of dat het kleine gesprekken waren: ik kon het allemaal linken aan mijn onderwerp. Ik besefte dat een benadering, positief of negatief een steeds terugkerend onderwerp in het onderwijs is, waar collega's elkaar onderling onbewust vaker mee helpen dan je zou denken. Ook dat is iets dat ik besef nu ik hierop terugblik. Omdat ik een duidelijke visie ontwikkelde die onderbouwd kon worden vanuit de literatuur, handelde ik ook steeds meer naar mijn visie. Ondertussen was namelijk ook de zoektocht in de literatuur gestart. Met vlagen zocht ik naar artikelen en mijn ervaringen hielpen me om steeds concreter te zoeken. Lange tijd vond ik een visie een zweverig, niet-concreet en totaal nutteloos iets. Sinds ik er eentje heb, merk ik dat ik in afwisselende contexten veel beter kan inschatten hoe ik positief wil handelen.
Mijn doel is om bij mezelf een proces van bewustwording in gang te zetten als het gaat over mijn positieve benadering en zo te ontdekken wat daarvan de kracht is voor een prettig groepsklimaat.5. februari 2019 - Mijn OPH-onderzoek heeft me laten inzien hoe belangrijk het doel is dat ik in mijn hoofd heb zitten. Ik zou dit onderwerp na het inleveren van mijn afstuderen links kunnen laten liggen, maar dat was en is nooit mijn intentie (geweest). Niet voor niets koos ik een onderwerp waarvan ik vond dat ik er niet slecht in was. Ik zag namelijk juist nog heel veel mogelijkheden om te groeien, ongeacht of ik voorheen al moeite had met het inzetten van een positieve benadering. Daarmee laat ik zien dat het onderwijs nooit stilstaat: je kunt als docent denken dat het leren ophoudt bij een goede beoordeling of een positief bestempelde eigenschap/benadering/handeling, maar je kunt je nog meer verdiepen in een onderwerp. Ik leerde bijvoorbeeld veel meer over de functies en de manier van complimenteren. De blogposts vertaalde literatuur voor mij naar de praktijk, waardoor ik de literatuur ook daadwerkelijk in de praktijk ging toepassen. Dat gaf een enorme boost, wat ik dan met veel enthousiasme op wilde delen. Doordat ik mijn blogposts meerdere keren herlas, zag ik dat mijn blog letterlijk een tijdlijn van mijn bewustwording in beeld bracht.
Uiteindelijk is het allerbelangrijkste resultaat voor mij dat leerlingen hun school en klas als een fijne, veilige omgeving zien. Ik realiseer me dat mijn positieve ontwikkeling een positief effect op mijn leerlingen heeft en dat is juist hetgeen wat ik met een onderzoek binnen het onderwijs wil bereiken. Een positieve benadering kan ik als docent namelijk direct stimuleren bij mezelf: het begint al met het (vaker) complimenteren van leerlingen. Als leerlingen bijvoorbeeld aangaven dat ze meer complimenten waarderen, motiveerde me dat nog meer om mijn onderzoek in de praktijk te blijven uitoefenen. De blogpost 'De stem(pel) van de klas' die ik in februari plaatste, heeft me ook enorm veel inzicht gekregen. Mijn onderwerp werd vanaf een andere kant belicht: de stem van de klas die de stempel 'lastig' droeg, werd (eindelijk) duidelijk. Feedback of respons van leerlingen is van enorme waarde om nog meer te groeien in mijn pedagogische vaardigheden.
6. maart 2019 - De maand in het teken van de deadline. Het voelt alsof ik een conclusie voor mijn onderzoek moet schrijven. Maart is echter niet de belangrijkste maand; de maand 'waarin het gaat gebeuren'. Elke blogpost heeft namelijk iets voor me betekend en heeft iets in werking gezet. Maart liet me wel zien dat mijn inzet in mijn lespraktijk effect heeft. Een kleine mijlpaal, maar vooral het begin van een mooie ontwikkeling die door mijn OPH-onderzoek in gang is gezet. Ik weet nu waar ik als docent voor sta en ik weet dat leerlingen daar hetzelfde over denken. Dat geeft me een fijn en zelfverzekerd gevoel. Ook het feit dat ik nog veel kan leren op dit gebied, voelt goed. Dat komt omdat ik nu weet wat ik voor mijn leerlingen wil. Daar wil ik bewust mee bezig blijven. Leerlingen verdienen erkenning, maar ik heb die erkenning na deze fijne zoektocht ook verdiend.
Reacties
Een reactie posten