Ik ga weer verder met stempelen. Eerder schreef ik over een brugklas die aan het begin van het schooljaar bestempeld werd als 'de lastige, drukke klas.' Uit de enquête bleek toen ook dat leerlingen goed inschatten welk oordeel docenten over hun klas hebben. Voor mij werd zo duidelijk dat leerlingen zich dus heel bewust zijn van hun klassensituatie, of deze nou positief of negatief is.
Ook ik had moeite met de klas. Althans, zo zou ik het in het begin van het schooljaar geformuleerd hebben. Langzaamaan merkte ik echter op dat het ging om een groepje leerlingen dat ongewenst gedrag vertoonde, niet-gemotiveerd was of juist overenthousiast. Want dat laatste kenmerkt de klas ook: in het geheel is het een drukte, maar het enthousiasme is énorm vergeleken met mijn andere klassen. Dat was in het begin van het schooljaar zo en dat is nog steeds onveranderd. Mede door gesprekken met collega's en het delen van ervaringen op deze blog ben ik me bewust gaan worden van het feit dat ik de focus in deze klas in eerste instantie moest gaan leggen op individuele leerlingen.
Keerpunt
Ik merkte dat het praten en aanspreken van individuele leerlingen een beweging teweeg bracht. Tegelijkertijd complimenteerde ik (hardwerkende) leerlingen, maar het belangrijkste was misschien nog wel het compliment aan het einde van de les voor de hele klas. Als ik dat compliment kon geven als ik het echt meende, dan was dat voor zowel de klas als mij een mooie overwinning en stap vooruit. Ik kwam er zo ook achter dat mijn positieve verwachtingen voor de klas anders waren dan bij de parallelklas en dat dat helemaal niet erg is. Door dat besef zag ik veel meer de talenten van de leerlingen (zowel individueel als in groepsverband). Voorheen zouden die talenten door collega's en mij nog als 'negatief' bestempeld kunnen worden, ook al hebben die talenten/begrippen de stempel 'positief' gekregen. Daarmee kun je ook aantonen hoe eenzijdig een stempel is en hoe belangrijk het is om die vooroordelen bij een bepaald talent of een bepaalde stempel los te laten.
De positieve/negatieve talenten van de klas waar ik het over had:
Ik was heel blij te merken dat ik de kracht van de klas echt inzag, in plaats van dat ik het continu voor mezelf moest bewijzen om het te geloven. Achteraf is dat een hele grote stap in mijn bewustwording rondom positieve benadering. Dit onderwerp eindigt namelijk niet met een eindmeting, maar dit is wel een moment waarop een resultaat van de ontwikkelingen zichtbaar worden. Ik heb daarbij geleerd dat zo'n proces niet afhangt van grote momenten of grote ingrepen (gelukkig maar!), maar van het tijd en welwillendheid. De neuzen moeten dezelfde kant op staan, zonder een geforceerde aanpak de klas in te duwen. Door het omkeerpunt werden ook deuren geopend voor meer didactische mogelijkheden en ontstond er meer aandacht voor verbeterpunten. Ik kon langzaamaan een veel beter objectief beeld van de klas schetsen en op die manier kreeg ik meer inzicht in waar de aandachtspunten voor mijn vak lagen. Daardoor was ik minder gefocust op het maken van
één les voor twee parallelkassen, maar keek ik echt naar de behoeften van de klas (en leerlingen). Dat inzicht heeft dus ook mijn pedagogische vaardigheden vergroot. De leerlingenenquête die in maart afgenomen is, geeft daar een mooi beeld van. Links is mijn score en rechts is de benchmark
Afscheid
In maart kwam de vaste docent van de klas terug van zwangerschapsverlof. Vanaf het begin van het jaar heb ik haar klassen op me genomen, waardoor de klas en ikzelf niet beter weet dan dat ik hun docent Nederlands ben. Ik durf eerlijk te zeggen dat ik het ontzettend jammer vond om 'afscheid' te moeten nemen van mijn klassen. Juist in de bestempelde, lastige klas bleek dat gevoel heel erg wederzijds te zijn en dat deed me goed. De stijgende lijn is nog maar net ontstaan, maar sinds het keerpunt begon het harde werken in die klas me in positieve zin op te vallen. Mijn eerste zelfstandige jaar voor de klas met bijzondere lesmomenten zal dan ook altijd in verband staan met mijn eerste eigen klassen. Ik merk dat ik met enorm veel enthousiasme over de klas kan praten met de mentor of collega's; het lijkt wel alsof hun enthousiasme in mijn tas gestopt wordt die ik overal mee naar toe neem. Een ervaren collega viel laatst bij de klas in en heeft daarna rondverteld hoe leuk en enthousiast hij de klas vond. Ze gingen ontzettend hard aan de slag. Het maakte me op dat moment trots dat ik les mocht geven aan de klas.
In één klap was ik me bewust van de bovenstaande ontwikkeling en verandering. Ik was benieuwd of de mentor deze ontwikkeling herkende, of dat het echt een proces tussen de klas en mij is. Door die nieuwsgierigheid daarna ben ik het gesprek aangegaan met de mentor, dat je in mijn volgende post terug kan lezen.
Wat een fijne blogpost tegen het einde van mijn onderzoek. Het lijkt wel lente.
Ook ik had moeite met de klas. Althans, zo zou ik het in het begin van het schooljaar geformuleerd hebben. Langzaamaan merkte ik echter op dat het ging om een groepje leerlingen dat ongewenst gedrag vertoonde, niet-gemotiveerd was of juist overenthousiast. Want dat laatste kenmerkt de klas ook: in het geheel is het een drukte, maar het enthousiasme is énorm vergeleken met mijn andere klassen. Dat was in het begin van het schooljaar zo en dat is nog steeds onveranderd. Mede door gesprekken met collega's en het delen van ervaringen op deze blog ben ik me bewust gaan worden van het feit dat ik de focus in deze klas in eerste instantie moest gaan leggen op individuele leerlingen.Keerpunt
De positieve/negatieve talenten van de klas waar ik het over had:
Enthousiasme
IJverig
Doelgericht
Behulpzaam (naar elkaar)
Ik was heel blij te merken dat ik de kracht van de klas echt inzag, in plaats van dat ik het continu voor mezelf moest bewijzen om het te geloven. Achteraf is dat een hele grote stap in mijn bewustwording rondom positieve benadering. Dit onderwerp eindigt namelijk niet met een eindmeting, maar dit is wel een moment waarop een resultaat van de ontwikkelingen zichtbaar worden. Ik heb daarbij geleerd dat zo'n proces niet afhangt van grote momenten of grote ingrepen (gelukkig maar!), maar van het tijd en welwillendheid. De neuzen moeten dezelfde kant op staan, zonder een geforceerde aanpak de klas in te duwen. Door het omkeerpunt werden ook deuren geopend voor meer didactische mogelijkheden en ontstond er meer aandacht voor verbeterpunten. Ik kon langzaamaan een veel beter objectief beeld van de klas schetsen en op die manier kreeg ik meer inzicht in waar de aandachtspunten voor mijn vak lagen. Daardoor was ik minder gefocust op het maken van
één les voor twee parallelkassen, maar keek ik echt naar de behoeften van de klas (en leerlingen). Dat inzicht heeft dus ook mijn pedagogische vaardigheden vergroot. De leerlingenenquête die in maart afgenomen is, geeft daar een mooi beeld van. Links is mijn score en rechts is de benchmark
 |
| Gelukkig blijkt uit de enquête dat mijn normen in ieder geval helder en duidelijk zijn. Dat komt ook omdat ik veel aandacht besteed aan het voorbereiden van lessen. |
 |
| Eerder schreef ik al hoe belangrijk ik een goede relatie vind, zodat leerlingen bijvoorbeeld vragen durven te stellen. |
 |
| Ik ben scherp als het gaat om respectloos (of ongewenst) gedrag. Ook hieruit blijkt dat leerlingen prima weten waar ze aan toe zijn. |
 |
| Ik ben tevreden om terug te zien dat leerlingen vinden dat ik ze met respect behandel. |
In maart kwam de vaste docent van de klas terug van zwangerschapsverlof. Vanaf het begin van het jaar heb ik haar klassen op me genomen, waardoor de klas en ikzelf niet beter weet dan dat ik hun docent Nederlands ben. Ik durf eerlijk te zeggen dat ik het ontzettend jammer vond om 'afscheid' te moeten nemen van mijn klassen. Juist in de bestempelde, lastige klas bleek dat gevoel heel erg wederzijds te zijn en dat deed me goed. De stijgende lijn is nog maar net ontstaan, maar sinds het keerpunt begon het harde werken in die klas me in positieve zin op te vallen. Mijn eerste zelfstandige jaar voor de klas met bijzondere lesmomenten zal dan ook altijd in verband staan met mijn eerste eigen klassen. Ik merk dat ik met enorm veel enthousiasme over de klas kan praten met de mentor of collega's; het lijkt wel alsof hun enthousiasme in mijn tas gestopt wordt die ik overal mee naar toe neem. Een ervaren collega viel laatst bij de klas in en heeft daarna rondverteld hoe leuk en enthousiast hij de klas vond. Ze gingen ontzettend hard aan de slag. Het maakte me op dat moment trots dat ik les mocht geven aan de klas.
In één klap was ik me bewust van de bovenstaande ontwikkeling en verandering. Ik was benieuwd of de mentor deze ontwikkeling herkende, of dat het echt een proces tussen de klas en mij is. Door die nieuwsgierigheid daarna ben ik het gesprek aangegaan met de mentor, dat je in mijn volgende post terug kan lezen.
Wat een fijne blogpost tegen het einde van mijn onderzoek. Het lijkt wel lente.
Reacties
Een reactie posten