Aan jou, van mij

Toen ik hoorde over het bestaan van het complimentenspel, was ik enthousiast. In een van de workshops op de studiedag afgelopen januari maakte ik kennis met het complimentenspel. Ik schreef in een eerder blogpost dat ik het spel in mijn eigen les in wilde zetten, ondanks dat ik geen mentor ben. Tijdens de studiemiddag ontstonden genoeg ideeën om het complimentenspel in een kleinere variant in te zetten in een normale vakles.

Uitvoering
Zo ontstond mijn eigen uitvoering. Normaal gesproken staan alle onderdelen van mijn les in een planning op het bord, zodat leerlingen structuur hebben. Ik koos er nu bewust voor om dat in deze les niet te doen. Alleen de didactische onderdelen van de les stonden op het bord. De laatste twintig minuten van de les zouden leerlingen op eigen verantwoordelijkheid (en dus met veel autonomie) een deel van de opdracht uitvoeren buiten het lokaal, in tweetallen.
Dat moment was voor mij de uitgelezen kans om de kaartjes met complimenten klaar te leggen op de tafels van de leerlingen. Vooraf had ik al een selectie gemaakt van passende en rake complimenten. Daarbij heb ik echt gekeken of het compliment bij de leerling paste en of de leerling zichzelf in het compliment zou kunnen herkennen.

Elke leerling kreeg van mij dus een individueel compliment. De kaartjes lagen omgedraaid op tafel, het compliment was dus onleesbaar. Langzaamaan druppelden mijn leerlingen - zoals afgesproken vijf minuten voor het einde van de les - binnen.

Resultaat
'Mevrouw, mag ik het kaartje al omdraaien?' - 'Ah, echt niet?'. Leerlingen stonden te popelen om 'hun' kaartje te mogen zien. Wat erop stond werd namelijk deels al verklapt doordat de titel van het spel op de achterkant van het kaartje stond. Uiteindelijk lazen de leerlingen hun compliment. De meesten deelden het compliment vrijwel meteen met hun buurman/buurvrouw, anderen straalden eerst. De reacties stroomden bij me binnen. Ik hoorde leerlingen dingen zeggen als 'deze past inderdaad bij mij!' en leerlingen vroegen of ze het kaartje mochten houden. Dan heb ik het alleen nog maar gehad over wat ik hoorde. De dingen die ik kon zien waren nog veel leuker en mooier. Er viel een nieuwsgierige spanning van leerlingen af, die plaatsmaakte voor blijdschap, herkenning en trots.

Complimenten werden ineens tastbaar, ze zullen niet zomaar vergeten worden door mijn leerlingen. 

De kracht zat 'm juist in het spontane en kleinschalige. De spanning was perfect opgebouwd en spontaan, omdat leerlingen vooraf nog geen idee van mijn plan hadden. Voor mij is dit mijn kijk op complimenten geven. Natuurlijk had ik tijdens deze les een hulpmiddel, maar de reacties van de leerlingen heeft me daardoor een extra stimulans gegeven om dit zelf vaker te doen. Daarnaast is hun reactie een bewijs voor mij waarom mijn onderzoek van belang is. Ik kan als docent meer positiviteit in het onderwijs brengen en krijg daar weer positiviteit voor terug, wat het onderwijs in mijn ogen zo mooi en bijzonder maakt. Mijn eigen leerlingen laten zien dat een positief klimaat zorgt voor een fijn en veilig klassenklimaat. En dat is bovenal de belangrijkste basis om les te kunnen geven.