Ik ben een DOENER maar...

Ik ben een doener.

En dan is het proces van een onderzoek soms best confronterend.
Je onderzoekt niet alleen pedagogiek in het onderwijs (lekker breed, haha), maar ook jezelf. Onbewust én bewust. Het loopt in ieder geval als een rode draad door m'n hersens heen als ik nadenk.

Vooral als ik een nieuwe stap moet zetten, of beter gezegd: een nieuwe weg moet kiezen. Dat is best eng, want ik ga 'offroad.' Weg van de veilig weg. En daar zijn vaak enge verhalen met verschrikkelijke eindes aan verbonden. Terwijl het me ook heel veel kan brengen. Zo heb ik ook geleerd dat falen niet erg is. Ook als het voor een klas van 29 leerlingen is. Het. is. niet. erg. Het voelt dan weliswaar alsof ik het verkeerde pad aan het bewandelen ben, maar de opbrengst aan het einde van de weg zal groter zijn dan de pot goud aan het einde van de regenboog.

Terug in de tijd. Want ik had al heel snel besloten wat mijn visie op onderwijs was. Althans, het belangrijkste punt. Dat wist ik zo snel, dat ik nog bijna ging twijfelen of ik er niet nog drie stages en zevenenveertig dagen extra over wilde nadenken. Ik weet ontzettend goed wat ik voor mijn leerlingen wil en ben dan ook heel doelbewust bezig.

En dat laatste heeft dan meteen weer een keerzijde. Het lijkt wel alsof het op mijn voorhoofd geschreven staat: DOENER. Ook doeners hebben een grens en kunnen uitgeput zijn van al het doen. Ik weet het, wat ik wil, ik weet ook dat ik het kan, maar soms moet ik twee stappen terugdoen. Of de noodrem gebruiken. Al het onkruid uit mijn hoofd weghalen en terug naar de basis. Dan ga ik stapsgewijs aan de slag, in plaats van alleen naar het grote einddoel te kijken. Er ontstaan nieuwe bronnen, ik ga brainstormen, tekenen, schrijven of een rondje lopen.

Dat laatste vind ik lastig. Waarom zou ik mijn tijd verspillen aan rondjes lopen, terwijl ik ook kan werken aan mijn onderzoek? Ik ken mezelf tegenwoordig echter zo goed, dat dat perfectionisme niet altijd iets oplevert. Liever frisse lucht dan twaalf minuten waarin ik niet vooruitkom in het eindeloos lijkende proces van literatuur. Als ik te lang over deze keuzes moet nadenken, dan zal ik uiteindelijk nooit tot een keuze komen en heb ik die twaalf minuten zelfs verspild aan helemaal niets. Keuzes maken is namelijk een helse stap voor mij voorafgaand aan 'doen'. Ik wil beginnen, zonder keuzes. Toen ik een aantal dagen terug mijn literatuuronderzoek startte, kon ik al niet eens kiezen welk stukje ik ging gebruiken. Laat staan de formulering van deze blogpost - mag ik wel in 'ik-vorm' schrijven? Tientallen keuzes die eigenlijk helemaal nergens over gaan. Want: ik mag falen doen.

Een mooi goed voornemen. 2019, let's do it.
(Oh, en op die momenten dat het lukt raas ik als een hogesnelheidslijn van A naar B, naar C, etc. 
Nooit opgeven dus.)